Humans of Lesbos

Humans of Lesbos

Eind 2015 was ik op Lesbos als vrijwilliger voor Stichting Bootvluchteling. In een huurautootje –een soort koekblikje- vervoerde ik mensen die net de oversteek hadden gemaakt vanuit Turkije naar een transit kamp. Mijn passagiers kwamen uit alle windstreken en verhaalden over lekke bootjes, mensensmokkelaars, bevroren ledematen, afgenomen papieren, verloren vrienden en achtergelaten familieleden. En over hoop op een beter leven. Naast vluchtelingen sprak ik met vrijwilligers en bewoners van het Griekse eiland.

IMG_0076

Familie uit Herat, Afghanistan, de oudere man: Met zijn familie wordt hij uit een rubberen bootje geholpen. Hij spreekt in gebaren. Hij wijst op zijn dochter en maakt een gebaar waaruit blijkt dat ze voorover gevallen is. Haar rechterarm zit in het gips en haar linkeroog is bont en blauw. In de auto die hen naar een transit kamp brengt zegt hij: ‘Afghanistan’, en gaat verder met gebaren. Een kronkelende beweging met zijn arm om de bergwegen aan te duiden. Zijn armen over zijn hoofd om aan te geven dat ze zich moesten verbergen. Hij doet het gebaar van een geweer na. ‘Ratateteta’. Zijn vingers geven het getal vijf weer en hij wijst op zijn familieleden in de auto. Daarop volgt een rechte beweging van zijn hand langs zijn keel. Achterin de auto begint zijn vrouw te huilen.

IMG_0071

Hennah (2) met haar moeder Hibak (links op foto) uit Somalië: ‘Mijn dochtertje is gehandicapt. Ik hoor dat er in Europa scholen zijn voor kinderen zoals zij. Daarom zijn we met een boot naar Egypte gereisd. Daar hebben we een vliegtuig genomen naar Istanbul. Van andere Somaliërs wisten we via welke smokkelaar we het beste naar Griekenland konden gaan. Ik was bang omdat ik niet kan zwemmen en er kwam veel water in de boot. (Huilt) Ik heb Hennah’s 3 broertjes bij mijn man achtergelaten, de jongste is pas 45 dagen oud. Ik bid dat we Macedonië inkomen, dat we veilig en weer samen als gezin kunnen leven in Duitsland.’

IMG_0070

Muhammed, (24) student Architectuur uit Teheran, Iran: ‘Dagen hebben mijn vrienden en ik door de bergen in Iran gezworven, uiteindelijk lukte het om illegaal de Turkse grens over te steken. We hebben drie keer geprobeerd om de oversteek naar Lesbos te maken. De boot ging lek, de tweede keer onderschepte de kustwacht ons en moesten we retour Istanbul. De laatste keer hadden we ons urenlang verstopt in het bos en bij zonsopgang zijn we in een bootje gestapt. Ik moest sturen, de benzine raakte op en een vissersboot heeft ons gered. Gisteren ben ik voor 450 euro afgezet. De tickets voor de veerboot naar Athene bleken niet echt. Gelukkig hebben m’n vrienden het me vergeven en nu reizen we verder. Onze eindbestemming is Amsterdam; in Iran kunnen we niet onszelf zijn.’

IMG_0075

Christina Chatzidaki van lokale ngo Siniparxi in Mytilini: ‘Sinds 1998 komen er vluchtelingen op ons eiland aan. We verwelkomen ze me thee, warme kleding en een vriendelijk woord. De laatste maanden zijn het zoveel mensen; dat leunt zwaar op de inwoners van Lesbos. Al die mensen die verdronken zijn; de ellende in de kampen en de zorg om het komende toeristenseizoen. Hoe we als eiland hieruit komen weet niemand, maar we blijven solidair met mensen die onze steun nodig hebben.

IMG_0074

Ismini Augustidoy in Molyvos: ‘De vluchtelingenstroom naar Lesbos heeft de bewoners verdeeld. Ik ken mijn eiland niet meer terug, de mensen zijn verdeeld. Er zijn dorpelingen die denken dat het nooit meer goed komt met het toerisme. Ik ben van mening dat alle vrijwilligers die er nu zijn Lesbos zullen promoten onder hun familie en vrienden. (Huilt) Ik kan niet slapen; al die vluchtelingen die de nacht doorbrengen in de kou, die alles verloren hebben terwijl ik in een warm bed lig. Mijn familie helpt waar we kunnen, want mensen in nood moet je een hand toesteken. Je weet nooit of jij die hand nog eens nodig hebt.’

IMG_0072

Annick van Kerkum (25), vrijwilliger St. Bootvluchteling uit Leiden: ‘Vluchtelingen die niet uit oorlogsgebieden komen moeten beter beseffen waar ze aan beginnen. De reis is gevaarlijk en je maakt het moeilijker voor mensen die echt niet anders kunnen dan vluchten. Ik sprak Marokkanen in kamp Moria die terug wilden naar huis omdat de reis en het kamp zo verschrikkelijk zijn. Thuis hadden ze een baan, maar door wilde verhalen over de welvarendheid in West Europa gingen ze toch op pad. Paspoort overboord gegooid; hopend dat ze als Syriër door de registratie komen. Dat lukt niet. Zonder hun papieren kunnen ze nu niet terug naar hun oude leven. Juiste informatie had dit kunnen voorkomen.’

IMG_0073

Sitsi Toonders, (29) arts en vrijwilliger St. Bootvluchteling uit Amsterdam: ‘Het is niet te bevatten hoeveel psychische trauma’s deze mensen met zich meedragen. Op de medische post van Stichting Bootvluchteling behandelden we een jongen die door de Turkse politie in zijn arm gestoken was met een mes. Op het bed ernaast lag een man die door de Iraanse politie met een staaf op zijn knie was geslagen. We spraken mensen die met geweld de boot in werden gedwongen door de smokkelaars wanneer zij weigerden in te stappen. Waarom mag een Nederlander vrijwel probleemloos naar bijna alle landen op de wereld reizen en anderen niet? Ik ben voor het recht op reizen en migratie voor iedereen. Ik geloof dat er door het elders kunnen volgen van onderwijs, het opdoen van werkervaring en het uitwisselen van kennis over cultuur en politieke systemen er meer gelijkwaardigheid in de wereld zou zijn.’

0 Comments

Add Your Comment: